Een terugblik op het Jeugdkamp

31 augustus 2017 Nieuws

Een weekend met nauwelijks slaap en in de uurtjes slaap die je kunt pakken, wakker worden van snurkende ‘slaapzaalgenoten’, zand in je bed, of zelfs – met een beetje pech – van de verdwaalde chipskruimels van je bovenbuurvrouw of -buurman in je slaapzak. Een avond lang tussen het ongedierte op de grond in het bos liggen om een lijk te imiteren. Met bijna 25 graden in een gorillapak rondlopen, om uren later pas die apenkop af te kunnen zetten en weer fatsoenlijk adem te kunnen halen. Weer die afgezaagde kamp-macaroni moeten eten, nadat je eerst een half uur hebt moeten zoeken naar je bestek en bord. En na afloop van het weekend tot overmaat van ramp structureel thuiskomen met slechts drie eenzame sokken zonder vriendje, een mes zonder vork, en een verdwaalde onderbroek van je buurman in je tas.

Het lijkt verschrikkelijk zo’n jeugdkamp. En dat is het ook.

Maar dan wel verschrikkelijk leuk. Zelfs voor de leiding. Want eerlijk is eerlijk, het jeugdkamp is één groot feest en zowel leiding als jeugd kijkt er ieder jaar weer enorm naar uit. Ondanks alle ongemakken. Want slaap kun je wel een weekendje missen, muggenbulten verdwijnen wel weer, een gorillapak had je stiekem altijd al eens aan willen hebben, en na een hele dag ploeteren is zelfs de kamp-macaroni lekker. Want wat telt is, is het onmeetbare enthousiasme en het onvoorstelbare plezier van alle jeugdleden. De onverwoestbare energie die ondanks het slaaptekort naar boven komt als er en masse een watergevecht ontstaat en het tomeloze fanatisme tijdens een spelletje Levend Stratego. De stoere woorden voorafgaand aan de spokentocht en de kleffe zweethandjes in jouw handen geklemd als we dan daadwerkelijk het bos ingaan. Het is de enorme betrokkenheid van deelnemers, ouders en leiding. De stralende blik op de vermoeide gezichtjes na afloop van het weekend en de verandering die sommige kinderen tijdens het kamp doormaken, van verlegen naar gangmaker, of van eenling naar teamplayer.

En na afloop van het jeugdkamp kan ik dan maar één ding zeggen: het jeugdkamp is goud waard. Ieder jaar opnieuw.