Heren 4 langs hekkensluiter

26 november 2016

Afgelopen vrijdag 25 november stond voor de trotse koploper Heren4 de op papier makkelijke wedstrijd tegen nummer laatst SNVV2 op de rol. Omdat onze mid en tevens heer van stand Marten nog in de lappenmand verkeerde vanwege een onbezonnen  hardloop-actie (het schijnt dat hij jammerend en kermend de laatste kilometers heeft voltooid) en omdat de andere mid Klaas vorige week nog wat aan rug mankeerde, hadden we een “versterkt middenveld” opgetrommeld vanuit Heren3. Te weten Fred BergGoud en GoodOld Bert van Steinvoorn. “Fred en Bert”, met zoiets kun je aan komen zetten! Doe daarbij ook nog de heren3 coach Gert, dan  heb je al “Fred, Bert en Gert”, het moet niet gekker worden.

De wedstrijd was er eentje me twee verhalen. De eerste twee sets geen vuiltje aan de lucht. Goede concentratie, gevarieerd spel en vooral: kop dr bij! 25-10 en 25-7, klaar. Klaas zijn spieren koelden dermate af dat Fred en Bert mocht blijven  staan. Tsja, dan weet je dus: ergens gaat de gemakzucht er in sluipen. Dat vermaledijde spook, dat zich in je hoofd nestelt als alles vanzelf lijkt te gaan, als er lange service beurten zijn waarbij je staat te niksen, waarbij je aandacht zich ongemerkt laat afleiden door dat leuke Hevoc dames team naast je enz. enz. En ja hoor, in de derde set kwam er al wat roest op de machine, maar werd er vanaf punt 16 nog een goede eindsprint ingezet. Maar in de vierde was het toch werken, harken, lelijk volleybal, domme dingen, mekaar boven op de huid springen, balletjes die ineens in het achterveld op de grond vallen. Dat werk. Coach Gert pruttelde wat af tijdens de time-out. Gelukkig net op tijd wakker geworden. Wiebren gaf de eerste bal  op de drie meter dit hele seizoen en  besloot spontaan tot een ereronde door de halve Blauw Wit hal. We waren hem dus even kwijt, maar ach, dat momentje gun je hem dan ook wel weer. Einduitslag: 4-0. En daarmee uit.

Heren 4 dankt hierbij het cocktail trio Fred, Bert en Gert voor hun sublieme optreden. Het sprookje van koploper duurt nog even voort. Pas op negen december weer de wei in, zodat alle pijntjes weer even kunnen helen bij onze helden. Tot dan!

 

Fokke